Ik ging eten bij een vriendin. Een vriendin die vele malen vegetarischer eet dan ik. (bestaat dat woord? vegetarischer?). Maar tijdens het eten vertelde ze me dat ze dit niet deed uit overtuiging (hetgeen ik altijd had aangenomen) maar gewoon, uit "niet lekker". Ze gaf als reden dat ze niet denkt dat dieren gelukkiger of ongelukkiger worden in een grote of kleine stal. Zoiets althans. Ik weet dat ze dit leest, dus ik hoor het nog wel eens precies. Maar iets met dieren-gevoel of het gebrek eraan.
Het heeft me drie dagen bezig gehouden. Omdat ik denk dat dieren wel gelukkiger zijn in een grotere ruimte, of buiten. Die koeien springen toch niet voor niets in de lente de wei in? En al die artikelen dan over gestresste varkens die elkaar een oor afbijten? of onverdoofd castreren?
Of...heb ik het mis? ben ik er weer eens met mijn naieve kop ingetrapt? want als zoiets ergens wordt opgeschreven geloof ik het meteen. Zo veel zelfkennis heb ik ook wel weer.
Wat me verder aan dit dilemma bezig hield is dit. Mijn vriendin is een hoogopgeleide vrouw. Ze leest dagelijks de Volkskrant, geen roddelblaadje dus. Ze heeft twee kinderen die het wel zielig vinden voor de dieren. En ze heeft het geld om biologisch vlees te kopen als ze dat zou willen.
Kortom: als zij het al niet belangrijk vindt, terwijl ze wel aan informatie (krant) en emotie (van kinderen) rondom dit onderwerp wordt blootgesteld, hoe moet het dan met het minder opgeleide deel van Nederland? (niemand die dit blog leest, dus ik kan wat kort door de bocht zijn)
Hoe kan biologisch en diervriendelijk dan ooit doordringen?
En dan weer terug naar mezelf: is dat wel zo nodig dan? who cares? maak ik dit leven niet wat te ingewikkeld?
Nou ja, het grote voordeel is dat ze vlees dus niet lekker vindt en dus al vele malen beter bezig is dan ik: want ik ben maar een slappe vegetarier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.