antibiotica

Lang leve antibiotica.

Voor de zoveelste keer godverdomme.

Ben al zes weken een beetje ziek. Niet heel erg, gewoon af en toe een beetje. Zes weken hoesten, drie weken geleden koorts, een week verhoging (telt niet, daarmee kun je gewoon naar je werk). Die was over, eind goed al goed.

NOT

Werd twee dagen gelden wakker met zere ribben. Ging in de loop van de dag steeds meer zeer doen. Kennelijk te veel gehoest, maar slapen wordt er niet leuker op zo.

En toen ook weer verhoging. Niet erg, slechts 38.3 maar toch een teken dat mijn lichaam kennelijk met een infectie bezig is.

Op zaterdag naar huisartsenpost gegaan (110 euro, sooo hee!) en antibiotica gekregen.

En voel me de dag erna al beter. Kennelijk goed besluit van mezelf.

Bijkomend voordeel van ziek zijn; ik heb me onttrokken aan een familieverjaardag en heb nu een paar uur voor mezelf.

Happy end zou je zeggen.

Maar waarom ben ik dan zo boos?

Boos op de arts van de weekendpost die het eigenlijk maar raar vond dat ik antibiotica wilde hebben. "preventief dus?" "nee juist niet, juist om het staartje van een longontsteking weg te werken dat mijn lijf kennelijk niet zelf kan opruimen, anders had het dat vijf weken geleden al wel gedaan". "maar u blaast nu heel goed", "dat klopt, de longontsteking was drie weken geleden, maar hij vlamt weer op".

Boos op mijn lijf dat elke keer weer met die rotlongen loopt te klooien. En waarom precies met Pasen? Is het soms psychosomatisch? Omdat ik zeven jaar geleden met Pasen het ziekenhuis in ging? Kan mijn lijf me zo voor de gek houden, dat het psychologisch is en ik het niet eens doorzie?

Boos op het feit dat ik me stiekum heel zielig voel omdat mijn leven zo zwaar is? Ik weet het, het slaat nergens op dat gevoel. En ik kan het meestal ook erg goed rationaliseren (er speelt ook wel veel tegelijk), bagatelliseren (het is maar een verkoudheidje), relativeren (weet je hoe erg X het heeft? met haar hersentumor?), mild zijn voor mezelf (het is ook zwaar). Maar soms wil ik heeeeeeeeel even dat iedereen het heeeeeeeeel erg voor me vind. En dat vind ik dan weer kinderachtig van mezelf.

ik vind het leven maar raar.