Mijn kind is boos. Heel boos. Vaak boos, nou bijna altijd boos.
En a la Fluisterkind zou dat betekenen dat ik ook vaak boos ben.
Klopt. Niet leuk, maar klopt.
Ik mopper op alles en iedereen.
Mijn man doet de dingen niet goed (namelijk niet op mijn manier)
Mijn zoons doen de dingen niet goed (namelijk niet meteen als ik het zeg)
Mijn baas haalt het in zijn hoofd om weg te gaan, terwijl dit nou net een leuke was.
zo weet ik er nog wel een paar.
Boos is de transformatie van verdriet zeggen ze in de Transactionele Analyse.
Zeg maar de emotie die beter te verdragen is dan bedroefd.
Zeg maar de emotie die beter te verdragen is dan bedroefd.
Klopt ook
Ik haat verdrietig. Daar ben ik ook boos op.
hmmmm wat leert mijn fluisterkind mij? dat ik eerst bij mijn eigen gevoel van verdriet moet kunnen, of uberhaupt bij mijn gevoel moet kunnen. Er wat natuurlijker mee omgaan op zijn minst, in plaats van altijd wegduwen en er boos op zijn. Eens een keer huilen misschien?
Ik krijg het mijn strot niet uit, maar kennelijk wil ik de situatie zo laten. Ik wil niet huilen.
Eigen schuld, boos kind
