Oudste

Goed, de diagnose is dus Autistisch en ADHD en Hoogbegaafd en misschien ook nog dyslectisch of in ieder geval een groot spellingsprobleem.

Mijn kind is natuurlijk precies hetzelfde kind als gisteren. Maar ik ben vandaag niet hetzelfde als gisteren. Gisteren was ik nog veerkrachtig en op zoek naar oplossingen.
Vandaag ben ik verdrietig. Zelfs zo verdrietig dat ik vanochtend huilend tegen de schouder van mijn man aan stond te grienen. En dat doe ik echt nooit! met een hoofdletter Nooit.

Ik weet niet waarom het er zo inhakt. Die naampjes. Want meer is het niet. Het onomkeerbare eraan ofzo, het definitieve. Ik vind het zo veel voor een kind om mee om te gaan. Al die dingen. Gewoon een zo'n dingetje was al werk genoeg geweest om op te lossen.

Ik ging pas echt huilen toen hij heel timide vertelde over een feestje van een jongen die had gezegd dat hij ook mocht komen. Maar dat feestje is inmiddels al geweest. Die jongen is heel aardig, die heeft het niet eens gemeen bedoeld. Maar ik vind het zo zielig.

Dat hij het zo moeilijk vindt om aan te sluiten en zijn positie te bepalen.
Dat hij het niet leuk vindt om naar school te gaan omdat die werkjes allemaal zo veel doorzettingsvermogen vragen. En daar is hij niet goed in door zijn slechte concentratie.

Ik vind het gewoon zielig dat het allemaal zo moeilijk is voor hem.
En ik kan daar totaal niet Mindfull of Zen mee omgaan.