fluisterkind

Lees momenteel het boek Fluisterkind. En ik haat het. Maar ik lees het af en toe toch weer, omdat het me op nieuwe ideeen brengt. En die nieuwe ideeen heb ik nodig om vooral de opvoeding van de Jongste onder de knie te krijgen.

 

Soms vind ik dat Fluisterkind te snel psychologiseert. Ik word er een beetje misselijk van. Ook van die moeder op de voorkant. Zo dat is eruit.
 Maar als ik er over nadenk zit er steeds wel weer wat in. En dat is ook wel weer een beetje eng.

De essentie is dat je kind jou ook iets te leren heeft. Dat het gedrag van het kind een spiegel is van datgene dat jij nog moet leren. Dus dan gaat het ineens over mij. En ik vind het veel comfortabeler als het over Hem gaat.

Dus steeds een paar pagina's per keer, dan heb ik wel weer even genoeg van mezelf