Parodie op Het Leven is Verrukuluk. Dat is het vast ook. Ergens onder al die lagen geregel en geren en gevlieg. Vandaag was ik op weg naar mijn werk toen husby belden; " ja de moeder van die-en-die heeft het over een inenting voor alle kinderen die dit jaar 9 worden, maar ik heb niets gezien, jij?"
Het schoot me weer te binnen. Ja ik had het wel gezien en ik had ook zelfs uitgerekend dat onze postcode rond 11.30 uur aan de beurt was. Maar welke dag? en waar?
dat had ik to-taal geblokt....
dat had ik to-taal geblokt....
Nou vandaag dus.
Half uur paniek. Husby is te ziek om te gaan, bovendien had ik de auto mee, dus hoe gingen we het oplossen?
Eerste reactie: ze bekijken het maar, ik regel het wel via de huisarts, of anders volgend jaar. Wat maakt een jaar uit op de eeuwigheid? en in december vergaat de wereld toch..
Tweede reactie: ik zal eens in mijn agenda kijken
Derde reactie: alles komt vanzelf goed, want er worden allerlei afspraken afgezegd.
Volgende probleem: die brief, waar is die? Husby kan hem niet vinden. (venijnige stem: nee tuurlijk niet, die kan nooit iets vinden). Oke, ik zal zo naar huis racen, gracieus de brief uit de stapel papier vissen en doorracen met kind naar prikkenfestijn.
Oeps, ik kan de brief ook niet vinden, de inentingspapieren die in het consultatiebureauboekje horen te zitten ook niet trouwens. We hebben in ons kleine huis alles zo goed opgeborgen dat we het niet meer terugvinden.
Lang verhaal kort: uiteindelijk ben ik 2 uur en drie kwartier bezig voor twee prikken die samen tien tellen duren. Niet te geloven.
Maar zie het als een investering in de toekomst, want als je kind Mazelen krijgt ben je wel een week of twee van huis!
Gelukkig heb ik soepel werk waar ik in en uit kan rennen, anders was dit nooit gelukt. Vergeet die cariere maar, ik heb dit werk nodig voor mijn gezin!
