juf

Zoals gezegd, gisteren met Juf van Oudste gesproken.
Ze is er een van de oude stempel, veertig jaar ervaring. Weliswaar in het Montessori onderwijs, dus niet van het recht door zee is de beste weg. Maar juist van het observeren, het kind volgen, hier en daar een duwtje, een trucje, een extra werkje, of een kleine aanpassing.

Ik vind het prachtig, als ik haar hoor vertellen over de klas, en hoe ze die zus en die zo behandelt.
En dan lijkt het me een prachtig beroep.
Wat mooier dan bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen?

Maar zou ik het geduld hebben? zou ik dat ook leuk vinden met kleine kleuters? het blijft me bezig houden.