en dat vind ik erg

Mijn kind is autistisch. En dat vind ik erg.

Gisteren gesprek met de juf. Aanleiding was een sombere, eeuwig kuchende, vaak buikpijn hebbende oudste zoon. Gelukkig is hij op school wel vrolijk overigens. (zou het aan thuis liggen? heeft hij last van zijn broertje?)

We hebben ook erg zorgen over zijn concentratie. Hij verdwaalt al tussen het aantrekken van de ene sok en de andere. Zo krijg je een kind van 8 niet aangekleed zonder er zelf bij te gaan zitten.
Juf herkent dit en heeft haar eigen methodes. Maar toch, thuis is het haast niet te doen.

We pakten het rapport er nog maar eens bij dat anderhalf jaar geleden gemaakt is door een psycholoog. Oh, oh, oh, wat herkenden we opnieuw veel, en wat is het dan duidelijk dat hij in stukken autistisch is. Zijn eigen regels opstellen, boos worden als anderen die niet begrijpen en overnemen. Onvoorspelbaar zijn voor andere kinderen. Niet met emoties om kunnen gaan.

En waarom vind ik het nu erg? omdat ik zo graag wil dat hij blij is. Dat hij iets leuk vindt. Dat hij zich ergens toe kan zetten en het afmaken zou het thuis wel makkelijker maken ja. Maar vooral hoop ik dat hij een manier vindt om uit die sombere buien te komen. Je mag alles worden wat je wilt, behalve ongelukkig. Afgesproken? (vrij naar Menkveld)