Raak!

Hij kwam deze keer uit onverwachte hoek. Niet thuis, maar juist op mijn werk kwam de klap die me aan het wankelen bracht. En zo indirect dat het me dagen kostte om uit te vinden wat me geraakt had en waarom ik nu zo moe ben. Twee van mijn collega's gaan weg. En ik ga ze niet missen want het zijn de collega's waarvan ik toch al vond dat ze het minste deden om de afdeling te laten functioneren. Maar juist daar zit hij dus, de kneep. De verborgen, geniepige kneep.   In de afgelopen jaren heb ik altijd als levenshouding gehad dat ik positief wil zijn. Vriendelijk, slim, ondersteunend en opbouwend. Creatief, vindingrijk, stralend, verbindend en weet ik niet wat meer. Ik ga iedere ochtend alle kamers langs om goedemorgen te zeggen. En bij iedere nieuwe manager (sinds drie weken nummer 5 in 5 jaar) zet ik weer mijn schouders eronder om diegene zo snel mogelijk van de juiste informatie te voorzien, liefst met slimme oplossing er al bij. Ik ondersteun collega's door werk over te nemen of door ze te helpen bij moeilijke vragen. Ik ben attent en supportive.   En ik dacht altijd dat die houding 'in the end' beloond zou worden. Of gewaardeerd. Door mijn baas of door het universum maakt niet uit. "Wie goed doet goed ontmoet" en meer van die platitudes.   En nu krijgen juist twee mensen die niets hebben geinvesteerd de leuke kansen. Mensen die hangen, zeuren, boos kijken. Oke, deze nieuwe kans is nog steeds fijn voor hen, ik moet het ze gunnen. (maar de toon is gezet. Ik moet het ze gunnen maar ik gun het ze niet. En ik denk ook dat ze zo arrogant zijn dat ze denken dit te kunnen). Misschien moet ik het omdenken en van de andere kant bekijken. Alleen van die gedachte al krijg ik tranen in mijn ogen. Want dan moet ik weer iets.... en ik ben het moe om te moeten.   Dat mijn houding dus niet werkt. Mijn normen en waarden staan op hun grondvesten te trillen....