Less is more

Sinds ik woensdag zomaar, nee niet zomaar, onder veel protest en nee-geschud mijn tranen liet lopen bij collega's, Is er druk van de ketel af. Heb veel tips opgedaan in die intervisie waar ik -een beetje- huilde. Zoals: mindfulness. Ik wilde al op een cursus maar mocht niet van de cursus leidster. Maar mindfulness is het antwoord op zorgen. En ik kan het gelukkig al een klein beetje. En een collega nam tijd in werktijd om haar huiswerk te doen.... Nooit aan gedacht. En ook: een geheim twitter account. Een naam die niemand kent. Waar ik mijn donkere zelf kan zijn en hele nare dingen kan zeggen over mijn kinderen, zonder dat iemand weet wie dat zijn. Schrijven laat de stoom uit de snelkookpan. Het lucht op en haalt de spanning eraf. En als laatste; een gesprek met mijn leuke, nieuwe baas. Waarin ik haar ga vertellen dat het me nu even niet lukt om me zo positief, betrokken en ondersteunend op te stellen als ik zou willen. Omdat zij al mijn vierde nieuwe baas in twee jaar is. En omdat betrokken en positief me nu energie kosten die ik even niet heb. Dus niet minder uren werken, maar binnen de uren een stapje terug. Gewoon mijn werk doen in plaats van die bewijsdrang om buitengewoon mijn werk te doen. Zij zal het prima vinden. Het is een goed mens. Maar ik, ik zal het verschrikkelijk vinden. En daar ligt de mindfull opgave: mezelf oké vinden in die nieuwe staat.