Waarom?

Waarom? De vraag werd me gesteld door een oude vriendin. We zaten met zijn 5en bij elkaar en dit zijn 4 van de 6 vriendinnen waarbij ik openlijk en zo eerlijk mogelijk vertel over wat er zich bij ons thuis afspeelt. Ik schaam me er toch wel een beetje voor. En precies om deze vraag "waarom" die impliceert dat er een aanwijsbare oorzaak is. "ja, toch raar dat allebei jouw kinderen iets hebben, toch?". Schepje erbij op het vuur. Want de gemene deler van allebei mijn kinderen, dat ben ik. Ja, ook heus mijn man, maar zo werkt een moederhart niet. Ik heb lang, lang geworsteld met het van me af werpen van het gevoel dat ik het allemaal fout deed. Dat ik er invloed op kon hebben, en dus alle ellende had kunnen voorkomen. Ik had me met moeite aangewend niet na te denken over het waarom. Waarom niet? Ongeluk of geluk is niet eerlijk verdeeld. Je verdient het ook niet. Het is er gewoon. Maar door deze vraag, nog aangewakkerd door een mailtje van de juf dat ze het vandaag zwaar had met mijn Jongste weet ik even niet meer wat ik moet antwoorden. Het is onbeheersbaar aan het worden. We weten niet meer wat de handvatten zijn. En ik heb geen idee waarom hij zich zo gedraagt.