Met al die mist van vorige week bedacht ik me "hoe is dat om te leven in tijden die onduidelijk zijn, mistig zijn, wanneer je niet weet wat er voor je ligt".
Ik merkte dat ik in de mist meer afstand hield tot mijn voorgangers in het verkeer. Ik lette scherper op. Was alert, maar daardoor aan het eind van de rit ook meer vermoeid. Niet ontspannen.
Ik leef al een tijd in een cariere-mist. Geen idee wat er voor me ligt, geen idee wat mijn mede vekeersdeelnemers op de cariere-snelweg doen, geen idee welke kant ik op ga.
En daardoor hyper alert op elke mogelijke kans. "is die HR baan niets voor mij?", "ik moet eens koffie drinken met die oude collega die nu six sigma black belt is geworden". (ja, dat bestaat ja).
Niet-weten is vermoeiend!
Het advies van de weermannen tijdens die mist was natuurlijk om het huis niet uit te gaan indien niet echt nodig. Nou dat heb ik dan goed gedaan. Ik ben mijn baan de afgelopen zeven jaar niet uitgeweest.
tja je kunt natuurlijk geen appels met peren vergelijken, maar aan de andere kant......
BeantwoordenVerwijderensucces met de keuzes die je gat maken.