Voed ik mijn kinderen op tot middelmatigheid en depressie? De dochter van een collega van mij volgt een bijzondere studie in het buitenland. Het is een bijzonder mens, en ze leert er bijzonder veel van. Maar het geheel heeft ook een bijzonder prijskaartje. Moet zeggen dat een dergelijke studie alleen al vanwege het geld niet in me op zou komen. Niet voor mezelf, maar ook niet voor mijn kind.
Maar je wilt voor je kinderen toch alleen het allerbeste? Of streef ik juist naar "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg?". Pas je aan, zorg dat je met iedereen overweg kunt, wees beleefd en was je handen.
Ik lees een boek over Hoogvliegers en Pechvogels. Moeten we streven naar het stimuleren van onze kinderen tot bovengemiddelde prestaties? Of als het dan niet op prestaties gericht is, dan op zijn minst op een bovengemiddelde mate van "alles uit jezelf halen", zo ver mogelijk komen? En nu ik weet dat de Oudste een bovengemiddeld stel hersens heeft, wat doe ik daar nou mee? Haal ik er alles uit of laat ik het hem allemaal zelf ontdekken met een kans op middelmatigheid?
Doen je kinderen na wat je ze voorleeft? In dat geval worden ze redelijk melancholiek, tot op het depressieve af. En hoogvliegen, nee, dat heb ik eigenlijk in de koelkast gezet. Laat ik het zo zeggen ; ik ben nu 42 en nog niet erg bijzonder geslaagd in het leven. Ik doe het leuk, heb het leuk en vind het leuk. C'est tout. Moet ik alleen al als voorbeeld voor mijn kinderen zelf mijn leven in een versnelling gooien? poeh heee..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.