Gisteren een gesprek met een vriendin waarin we ons afvroegen of kinderen van nu niet veeeeeeeeel meer aandacht krijgen dan de kinderen (lees wijzelf) van vroeger. Is het niet alleen onze rooskleurige herinnering waarin we altijd buiten speelden en altijd knutselden of cakes bakten met onze moeders?
Doen we onze kinderen tekort als we geen tijd of zin hebben om met ze te spelen? Moeten we ons echt schuldig voelen? Of doen we ze juist te kort als we de hele dag steeds voor ze klaar staan om met ze in hutten te kamperen, koekjes te bakken of origami gevouwen vogels te maken?
Mijn jongste denkt dat hij zelf zijn jas niet kan aantrekken. Kan of wil, dat is natuurlijk de echte vraag hier. Hij gaat heel hard huilen als het niet snel genoeg lukt. Heb ik hem verwend, verpest en in dit geval tekort gedaan door steeds voor hem klaar te staan? Hij moet binnenkort naar school en dan moet hij toch echt zijn eigen jas aan kunnen trekken. Heb ik hem genoeg voorbereid? Heeft hij zichzelf genoeg voorbereid?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.