Vrienden van ons (zonder kinderen) merkten midden in een druk verjaardagsgesprek op dat "het tegenwoordig wel lijkt alsof ieder kind autistisch is, dan wel ADHD heeft of dyslexie". Het werd niet eens tegen mij gezegd, maar belandde toch in mijn oor op een of andere manier. Waarom voel ik me daardoor eigenlijk zo aangesproken? En klopt het wel? Zijn er ook meer kinderen met deze ziekten?
Wat ze eigenlijk bedoelden te zeggen is : "is het eigenlijk geen onzin. Is het eigenlijk niet overdreven om dit een medische sticker te geven. Of is het niet gewoon een kwestie van beter opvoeden?". En dat is wat me sindsdien bezig houdt.
Natuurlijk overdrijf ik nu. Ik weet niet eens zeker of ze dit wel bedoelden. Het klonk alleen zo in mijn hoofd. Les een in het boeddhisme; trek het je niet allemaal persoonlijk aan. Het is niet tegen jou bedoeld. Deze valkuil ligt nu al een tijd wijd open voor mijn voeten en ik sta elke keer op de rand te wankelen.
Dus de ene keer voel ik me zielig, en de andere keer voel ik me boos. Hoe durven ze te denken dat ik dit zelf heb veroorzaakt. Hoe durven ze trouwens te denken dat ik overdrijf. Weten ze niet hoe moeilijk....
Nee, ze weten dat niet.
Omdat ze -niet vrijwillig- kinderloos zijn.
En omdat ze, al hadden ze kinderen, mijn kinderen niet hebben.
En soms, nee vaak, denk ik: "gelukkig heb ik mijn kinderen wel".
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.