ode aan Ode

In depressieve, bange, donkere tijden moet ik echt mijn best doen om een positief en optimistisch geluid op te zoeken.

Gisteren was zo'n dag. Ik was niet gemotiveerd genoeg om mijn werk te doen. Voelde me daar schuldig over en een beetje bang. Bang omdat ik altijd heb geroepen dat als ik anderen in de weg ga zitten met mijn "been there, done that, bought the t-shirt"-houding ik echt naar een andere baan moet gaan zoeken.

Maar dan komen we altijd weer uit bij de vraag "welke andere baan dan?". En dan bijt de hond zich weer in zijn eigen staart, draait in kringetjes rond en komt niet verder. En bovendien bijt die hond nogal hard, dus het doet pijn.

Om het rotgevoel te doorbreken weet ik heus wel wat ik moet doen. Ga op zoek naar dat wat wél goed gaat en richt je daarop. Vergroot dat, breng dat meer in je leven. Ik baal er alleen van dat dat zo'n klus is.
Een opgave. Huiswerk.

Gisteren was de snelste oplossing om naar de dichtstbijzijnde Ako te lopen om de Ode te kopen. Wat mij betreft een tijdschrift vol positief geluid.
Ode aan de Ode.