Vanochtend gingen de jongens "spookje spelen". Dat doen ze al zolang de oudste kan lopen, dus nu al een jaar of 6. De jongste heeft het spel fanatiek overgenomen. Het houdt in dat ze met "iets" over hun hoofd (variërend van handdoek tot laken) mijn ouders wakker maken. Die spelen het spel mee en vangen uiteindelijk het spook. Kennelijk verveelt het nooit.
Vanochtend werd als spook gekozen om in de dekbedovertrek te gaan staan met zijn tweeën (duo spook). Natuurlijk eindigde dat in vallen, au roepen, nep-huilen, kortom een hoop tumult. Oh wat was ik geërgerd! Wat een lawaai om 7 uur 'sochtends, en dat snap je toch; dat dit mis moet gaan?
Na wat reflectie over mijn boosheid bedenk ik me dat ik me het meest erger als ik vind dat de kids dit hadden kunnen voorzien als ze iets verder vooruit gedacht hadden. Op mijn werk merk ik echter dat mijn collega's ook niet allemaal zo ver vooruit denken en over de door mij gespotte Beren op de Weg simpel hun schouders op halen. Zo'n vaart zal het wel niet lopen.
Kan en mag ik iets van mijn kinderen verwachten dat mijn collega's ook niet lukt of boeit? En hoe krijg ik die Beren dan van de Weg weer het Bos ingejaagd?
we gaan op berenjacht
we gaan een hele grote vangen
wat een prachtige dag
wij zijn niet bang
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.